Categorieën
Blog

Huidhonger

Tenslotte is er maar één gevoel wat telt, een aanraking, de verstrengeling, de tinteling van het moment dat mijn hand jouw huid voor het eerst verkende. De zucht van levensenergie van het één zijn.

We doen er bijna alles voor om de geborgenheid en veiligheid van een aanraking even te voelen.

Je mag er zijn, je bent er.

Er wordt van ons verwacht dat we juist dit vermijden. De afstand is te ver voor een eenvoudig schouderklopje, een aai over het haar als troost, een eerste zoen, een hand vast houden van een grootouder of misschien zelfs wel de ontdekking van een decolleté bij een verboden liefde.

Het is strafbaar geworden.

Terwijl Maslow bedenkelijk kijkt bij iedere uitgesproken anderhalve meter grens is het goed om te realiseren wat hij heeft beschreven. Onder andere sociale contacten, erkenning, veiligheid en liefde zijn eerste levensbehoeftes. Sterker nog…. de eerste aanraking kan het begin zijn van een nieuw leven.

Huidhonger is één van de gevolgen van het houden van afstand. Het verlangen te voldoen aan de eerste, maar, verboden levensbehoeftes tart ons psychisch bestaansrecht. Niet als mens maar wel als persoon ga je een beetje dood.

Van de week parkeerde ik mijn auto in één van de zijstraten bij het Haagse Regentesseplein. Bijna op het zelfde moment stopte een auto aan de andere kant van de straat. Het parkeren ging wat lastig in de overvolle straat maar bij de derde poging ging opeens één van de statige deuren van een vooroorlogs herenhuis langzaam open en een bejaarde vrouw deed haar armen wijd open. De kinderen in de auto werden wat onrustig en riepen OMA!

De auto stond nog maar net stil en drie kinderen sprongen uit de auto en renden naar hun oma die op haar beurt ieder kind begroette met een intense liefdevolle knuffel.

Het deed me wat en genoot van het moment.

Er was bestaansrecht.

Hans

Één reactie op “Huidhonger”

Reacties zijn gesloten.